Bodypumpen

De man die alles kan (32)

Het was een week geleden bij mij in Eindhoven in de videotheek om de hoek. Ik kwam eigenlijk alleen snel om ‘Memento’ voor de achtste of ‘Fightclub’ voor de negenendertigste keer te huren. En voor een bak Ben & Jerry’s. Stapt ineens een meisje op me af. Of eigenlijk, een vrouw. Anyway, de chick vroeg mij of ik een leuke film wist voor haar. Wat een stomme vraag was dat? Hoe kon ik het weten? Maar goed, ze was lekker, had iets Indisch. Prima. “Wat past bij jou?”, vroeg ik. “Alles, drama, thriller, comedy, actie. Heb je een suggestie?”. Het speelde door mijn hoofd om een Hugh Grant-film te pakken en te zeggen dat ik wel gezellig mee wilde kijken. Of een brute pornofilm, zo’n verantwoorde vrouwvriendelijke. Als we dan toch samen waren. Maar ik durfde niet. Ik gaf haar ‘Rocky 3, ook een favorietje. In ruil voor mijn advies vroeg ik haar nummer. Ze gaf het direct. Waanzinnig verrast liep ik rechtstreeks de videotheek uit. Zonder film, zonder Ben en zonder Jerry. Maar met een telefoonnummer.

Ik had dus geen idee hoe ze heette. En zij wist niet hoe ik heette. Dat was irritant. Ik kon haar weliswaar bellen, maar wat moest ik zeggen? “Hee, hallo, haha, ja, met die jongen van de videotheek”, leek me kut. Ik besloot te sms’en. Wat ze van de film vond en wanneer we samen iets gingen doen?
Het duurde goddomme een halve dag voor ik reactie kreeg, Die wijven denken altijd dat mannen beter hun best gaan doen als ze zich een beetje onafhankelijk opstellen. Lekker lang wachten met sms’en, dan heeft hij niet het gevoel dat hij meteen beet heeft. Wat een gelul. Sms is een communicatiemiddel! Als ik geduld had gehad, had ik wel een postduif over het balkon gepleurd. Anyway, ze bleek Beertje te heten en ik kon haar een dag later om 19 uur thuis ophalen. Het goede nieuws was dat ze wilde afspreken, het slechte nieuws was dat ze wilde sporten. Ik zie er best sportief uit, maar naast zo’n eierenslikkende anabolenbom in de sportschool zie ik er in de spiegel uit als Fido Dido. Ik had dertig uur om te zorgen dat ik topfit zou verschijnen. Ik stippelde een hele work-out voor mezelf uit. Ik deed 147 sit-ups, 3 push-ups (daar heb ik een hekel aan), gebruikte het telefoonboek een paar keer als halter en ging voor het eerst in zeven jaar weer eens hardlopen. Toen ik die avond in bed ging liggen had ik overal pijnen en kramp. Kuthardlopen! Maar ik voelde dat ik fitter wakker zou worden.

Dat bleek danig tegen te vallen. Toen ik mijn bed uitstapte waren mijn motorische vaardigheden gereduceerd tot die van Pinokkio. Ik was nog nooit zo stijf geweest en de spierpijn was ondraaglijk.
Stipt 19 uur stond ik die avond bij haar voor de deur. Nadat ik had aangebeld gierden de zenuwen door mijn keel. Mijn eerste look moest natuurlijk goed zijn. Ik moest indruk maken. Ik kwam natuurlijk niet om alleen maar te sporten. Ik wilde ’s avonds gewoon met haar mee naar huis om even ‘af te koelen’ van het sporten.
Ik hoorde hoe iemand aan de deur rommelde en ik zwaaide mijn sporttas nonchalant over mijn schouder. Ik verloor bijna mijn evenwicht en voelde hoe de spierpijn nog geen afscheid had genomen. De deur ging open en in de opening verschenen twee jongetjes. Wat was dit? Slechte grap? Prins komt voor prinses en krijgt Knabbel en Babbel? De jongetjes keken me aan. De oudste van hen had de controller van zijn Wii nog in zijn hand. De ander een lelijke tekening. “Mamma komt zo”, klonk het in koor. Mamma? Was dat lekkere wijf mamma? Fuck! Een milf! Ik dacht dat ze 26 was!

In plaats van rauwe eieren slikken en anabolen spuiten gingen we bodypumpen. Beertje kwam er drie keer per week. Ik loog dat ik ook vaak naar de sportschool ging. Ik moest natuurlijk een beetje levellen. Ik kwam niet helemaal naar die fucking sportschool om de ballen uit mijn broek te hopsen om vervolgens weer braaf naar huis te gaan. Ik kwam om zaken doen.
Bodypumpen bleek een soort tien-stappen-plan voor softies en homo’s die van een leuk muziekje houden en een beetje ochtendgymnastiek willen doen met gewichtjes. Dat ging goed komen! Ik ging de blits maken. Ik ging Beertje eens laten zien wat een echte man allemaal in huis heeft. Ik ging haar versteld doen staan.
We begonnen, onder leiding van ‘hallootjes’-nicht Niek aan de warming-up. Niek legde uit dat we alle spiergroepen eens lekker gingen aanpakken. In een vaste volgorde: benen, borst, rug, triceps, biceps, lunges (waar ik nog nooit van gehoord had), schouders, buikspieren en tot slot een cooling down. Kortom, een hele rits dingen die ik eens even met twee vingers in mijn neus ging doen.

Na de warming-up mochten we onze zwaarste gewichtjes pakken. Ik vroeg nicht Niek of hij geen grotere gewichten had. Ik was immers geen mietje. Ik kwam hier niet voor mijn ontspanning. Losjes knipoogde ik naar Beertje. Of ze al onder de indruk was weet ik niet. Niek gebaarde dat ik zelf wat halters mocht uitzoeken van het rek achter me. Ik koos de zwaarste die ik zag. In iedere hand 25 kilo. Dat viel verdomde tegen, maar wie indruk wil maken moet soms het uiterste van zichzelf vergen. Topzwaar wiebelde ik terug naar mijn stepbankje. We konden beginnen.

Niek begon met de ‘beenspiertjes’. We gingen heel simpel steppen. Bankje op, bankje af. Ondertussen moesten we met onze armen de gewichten liften. Dat ging dus voor geen meter. Doordat ik alle kanten op zwaaide door die kutgewichten, miste ik steeds het bankje, Maar ik wilde me niet laten kennen. Al voelde ik de spierpijn van gisteren in mijn benen al bij het eerste nummer flink gloeien. Na een minuut of drie gingen we fijn door de knietjes zakken, de gewichten moesten we boven ons hoofd houden. Beertje deed enthousiast mee. Ze glimlachte lief. Ik perste met een ultieme krachtinspanning de gewichten boven mijn hoofd. Ik voelde me als de Eiffeltoren op z’n kop. Met een vertrokken gewicht pufte ik richting Beertje dat het best lekker ging. Nu nog doorbuigen. “En één, en twee, en drie, en vier, nog een keer”, Niek was gek geworden. Bodypumpen bleek sowieso al zwaar en al helemaal met die halters van mij. Ik stond met mijn benen zo wijd mogelijk te wankelen om enigszins op mijn plek te kunnen blijven. Ik telde in mijn hoofd af. De halters begonnen te draaien boven mijn hoofd, mijn ellebogen knikten, mijn kuiten spanden zich, ik ging doorzakken. Voor me stond Beertje, die ging ik vanavond eens te grazen nemen. Ik moest door mijn knieën zakken. Mijn benen weigerden. Ik moest voor Beertje. Net op het moment dat ik wilde doorzakken, riep Niek met z’n poffertjesporem dat we konden rusten. De gedachte van rust bleek een averechtse werking op mijn spieren te hebben. De kramp schoot vol in mijn bovenbenen. Ik schreeuwde het uit en liet de halters uit mijn handen vallen.

De volgende morgen werd ik met een gruwelijke koppijn wakker in het Maxima-ziekenhuis. Een verpleegster gaf me water en vertelde wat er gebeurd was. Eén van de halters had mijn hoofd licht geraakt en ik was daarbij mijn bewustzijn verloren. Ik lag alleen in een zaal. Naast mijn bed lag een lelijke tekening van twee eekhoorns en een onderschrift van Beertje: “Hee Rocky, volgende keer rustig aan doen, hé! Beterschap! X Beer.” Was dat even goed nieuws. Blijkbaar was Beertje toch verliefd op me geworden. Ik wist wel dat ik indruk zou maken!